ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਵਲ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੁੱਡੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੀਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਕੋਈ ਭਸਮ ਨਾਲ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਲਕੜੀ ਜਾਂ ਤਖਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਕਾਰ ਭੂਵਨੇਸ਼ੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਪਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਸ਼੍ਰੀ ਜੀਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਰੋਸ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੋੜੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਆਏ। ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਅਾਸਨ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਨਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ—ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਡਮਕਾ, ਪੁੰਡਰੀਕ, ਗੁੱਗੁਲ ਅਤੇ ਕੁਰੰਟਕ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਲਾਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੌਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਿਕਾ, ਮਾਲਿਕਾ, ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਅਤੇ ਵਸੁਮਾਲਿਕਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਿੱਚ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੀਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਖਦੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਧਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਕਾਂਟੇ ਬਣੇ ਦੋ ਅਸੁਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਉਤਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿਕ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੁਨਿ। ਵਚਨ ਦੀ ਬੀਜ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਾਣੀ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਚੱਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।