ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ, ਗੋਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਹੈ, ਪੀਲੀਆਂ, ਗੋਲੀ-ਮੋਲੀ, ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਓਹਨੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਧਨਾਦਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਲ ਜਬਾ ਫੁੱਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਤੇ ਹੱਥ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਰੀ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨੂਹ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰੰਗੀਨ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋ ਕਮਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਰਤਨ-ਝੜਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਆਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੋ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ 'ਚ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਛੇ-ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਪਾਸ ਭੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਅਨੰਗਮੇਖਲਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਭੁਵਨਪਾਲਾ, ਗਗਨਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ, ਹੋਰ ਦੂਰ, ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਾਤਾਵਾਂ, ਕਾਲੀਆਂ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਨੰਗਦ੍ਵਯਾ, ਫਿਰ ਅਨੰਗਮਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਥਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਠੰਡੀ ਆਨੰਦ-ਭਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਖੇ, ਕਪੜੇ, ਤੇ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਬਾਹਰ, ਵਿਦਿਊਤ-ਵਾਂਗ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਪਦਮਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਪਾਧੀ ਲਈ, ਪਚੀਹ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਪਚੀਹ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੈਫ਼ਰ ਤੇ ਅਗਰਵੁੱਡ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਗੁੜੀਆ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੁਆਰਾ, ਰਾਜਾ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ 'ਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਕੁਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਜਾਦੂਈ ਮੂਰਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ, ਤਖਤੀਆਂ ਆਦਿ 'ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ, ਉਹ "ਭੁਵਨੇਸ਼ੀ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਵੈਕੁੰਠ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਕਮਲ-ਵਾਟੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਗੁਰੁ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੰਦ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਭਰੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਉਪਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਹਵਨ ਭੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ — ਇਹ ਚੌਂਹ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ — ਦਮਕਾ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ, ਗੁੱਗੁਲਾ ਅਤੇ ਕੁਰੰਟਕਾ — ਮੁਕਤਿਆਂ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਥੋੜ੍ਹਾ-ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ — ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਆਰਾਧਨਾ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।