ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਘਟਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਤਰੀ, ਦੱਖਣੀ, ਪੂਰਬੀ, ਪੱਛਮੀ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਵਰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਗਾਲ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਕੰਨ ਤੇ ਗਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਲੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਖੱਬਾ ਮੋਢਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੱਥੇ, ਪਾਸਿਆਂ, ਪੇਟ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਮਉਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਵਰ, ਪਾਸ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਲ, ਘਿਉ, ਤਿਲ—ਇਹ ਅੱਠ ਪਦਾਰਥ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਵਰਣ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਫੈਦ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨ ਹੈ, ਪੀਲੇ, ਗੋਲ ਅਤੇ ਧਨ ਪਰਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨਾਦਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਲ ਜਬਾਕੁਸੁਮ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਪਾਸ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਰਤਨ ਜੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਆਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਧਵਜ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਫਿਰ, ਅਨੰਗਕੁਸੁਮਾ ਦੀ, ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਅਨੰਗਮੇਖਲਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭੁਵਨਪਾਲਾ, ਗਗਨਵੇਗਾ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ, ਜੋ ਹੋਰ ਦੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਅਨੰਗਦਵਯਾ, ਫਿਰ ਅਨੰਗਮਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਠੰਢਕ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਮੋਹਕ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਪੱਖੇ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ ਬਾਹਰ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਦਮਾ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪঁਝੀ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਝੀ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਸਵੇਰੇ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਾਵਨ ਵਿਧੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਬਰਕਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।