ਇਸ ਵੱਡੇ ਆਦਰਯੋਗ ਗਾਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਠ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਉੱਚੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਚਮੜਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ, ਚਮਚ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਾ ਚਮਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਦਾਨ, ਅਭਯ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਆਪਕ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਪੱਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਧਾਰ ਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗੁਣਵਾਨ, ਸੱਚੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਾਰ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਉਹ ਆਨੰਦਮਈ, ਸਰਵਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵੀ, ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨਯੁਕਤ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਇਆ, ਰਾਤ, ਕਮਲ, ਰੋਹਣੀ, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਇਆ, ਗਿਆਨ, ਪਰਮ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਗੌਰਵਮਈ, ਪੋਸ਼ਕ ਅਤੇ ਕਰਮਯੁਕਤ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸੁਵਰਨ, ਸੱਪ-ਸਰੂਪ, ਆਕਰਸ਼ਕ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਕ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਇਆ, ਸਵਧਾ, ਰਮਾ, ਸੁਕੁਮਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਦੀਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗਿਨੀ, ਨਿਰਮਲ, ਸੱਚੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਜ਼, ਵਰਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਾਣਨਯੋਗ, ਸਤ੍ਯ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਤੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ 108 ਨਾਮ ਉੱਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਲਈ, ਦੋ ਜਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਨਮੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੱਗਤ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਲ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਜਦ ਹੀ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸਨੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਨੀਂਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲਾਲੀਮਾਵਾਨ, ਕ੍ਰੋਧੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਮਸਤਕ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਛੰਦ ਰੂਪ ਗਾਯਤ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਵੀ ਹੈ। ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੁਆਰਾ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹ੍ਰਿੱਲੇਖਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ, ਪੂਰਬੀ, ਦੱਖਣੀ, ਪੱਛਮੀ ਅਤੇ ਉਪਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਅਪਕ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਧਾਨ ਕਰੇ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਦੇ ਉਪਰ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਗੱਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਲੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ, ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ। ਮੱਥੇ ਤੇ, ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ, ਪੇਟ ਤੇ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ। ਧਾਰਾ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ।