ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜਲ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜਲ, ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੁ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਹੱਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ।” ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਜਲ ਦੁਆਰਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੋਚਿਆ ਗਿਆ, “ਇਹ ਥਾਂ ਤਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ?” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਣਉਚਿਤ ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਦਾਨ, ਭਿਆਨਕ ਭੋਗ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਭੋਗਯੋਗ ਵਸਤੂ, ਆਖਰਕਾਰ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੁੜ ਬਟੂ ਵਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਕ ਭਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਲੱਛਣ ਕੀ ਹਨ?” ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਿਸੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵਣਿਕ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਫਲ ਰਹਿਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਨਾਂਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅੰਤਯੇਸ਼ਟੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਜਾ ਜਾਂ ਕੁਬੜ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਚੋਰ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰ ਹੋਵੇ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਨਿਸ਼ਫਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਭੀ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰਾ ਖੁਦ ਮੰਗੇ, ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗ ਪਾਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਜਾਂ ਅਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਵੀ ਮੱਧਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਦਾਨ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਦਾਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਨ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਮਾਧਵ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਿ ਦਾਨ ਕਿਵੇਂ, ਕਿਉਂ ਅਤੇ ਕਿਸਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।