ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦ्भੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ਪਟੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਠੰਡਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਵਰਗੀ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰਮ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਭਿੰਨ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵੀ ਪਰਮ ਹੰਸ ਹੈ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਆਦਿ ਦੇਵੀ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ ਅੰਗ-ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਵਰਣਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਚੌਵੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਸ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਛੱਬੀ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਛੇ ਭਾਗ ਤੇ ਸਠ ਟੱਤਵਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਹੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਚਮੜਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਲਸ਼, ਜਪਮਾਲਾ, ਚਮਚ ਅਤੇ ਯਜਨ ਚਮਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਅਭੈ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ੈਵ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਨੁਗ੍ਰਹ, ਅਭੈ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕਤਾ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਨ, ਦੋ ਸ਼ਾਮਾਂ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਮਹਾਨ ਧਰਤੀ, ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸਚੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਉਹ ਆਨੰਦਮਈ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ, ਬੁੱਧੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨਯੁਕਤ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਦਇਆ, ਰਾਤ, ਕਮਲ, ਰੋਹਿਨੀ, ਰਸਿਕ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਇਆ, ਗਿਆਨ, ਪਰਮ, ਦੁਧ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਗਰਵ ਵਾਲੀ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਸੱਪ ਵਰਗੀ, ਮੋਹਕ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਣੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਇਆ, ਸਵਧਾ, ਰਮਾ, ਪਤਲੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਦীক্ষਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਜੈ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਯੋਗਿਨੀ, ਨਿਰਮਲ, ਸਚੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਜ਼, ਵਰਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਾਣਣ ਯੋਗ, ਸਤ ਦਾ ਆਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਤ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਛੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਇਹ 108 ਨਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, austerity ਦੁਆਰਾ ਦੋ ਜਣੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, dissolution ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਯਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨੀਂਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲਾਲੀਮਾਯ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾ ਸਰੂਪਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ, ਅਦ्भੁਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।