ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ ਉਸ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮੱਧੀ ਬਖਸ਼ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨਧਾਰਨਾ ਕਰਨ, ਉਸ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦਿਨੀ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨਿਤਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਕਾਂਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਦੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਬਾਹਰੀ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਦਿ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜਦ ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦਰਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੁਇਜਾਤਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਏ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੂਜੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਪ੍ਰਚੰਡ ਵਾਣੀ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵਾਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਨਾਂਮਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਪਰਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਪਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਰਗੀ ਠੰਡੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਭਿੰਨ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਪਰਮ ਹੰਸ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਗ-ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨਧਾਰਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਗੁਣ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਉਹ, ਚੋਵੀ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਰਬ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਛੱਬੀ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ, ਮੇਰੀ ਪੱਛਮ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੱਖੇ। ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸੱਠ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵੈਦਾਂਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਸਰੂਪ, ਮੇਰੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਚਮੜਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ, ਚਮਚ ਅਤੇ ਹਵਨ-ਚਮਚ ਲੈ ਕੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਅਭਯ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਵ-ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਰਦਾਨ, ਅਭਯ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੱਕ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਹਰ ਦਿਨ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਪ ਸਮੇਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।