ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਜਾਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਣ। ਰਾਜਸੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਕਾਮਨਾ ਨਾਲ ਪੂਰਵ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ 'ਙੇ' ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਰਣਨਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਵਾਧੂਤਾ ਦੀ ਦਾਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਤਿਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਸ਼ਾਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਲਾਦਿਨੀ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨਿਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਕਾਂਤੀ, ਦੁರ್ಗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਖਸ਼ਮ ਰੂਪ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਜੈ ਦੀ ਦਾਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਦਿ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਲਛਣ ਹਨ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਜੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੈਭਵ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਭਰਗਵ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੁਇਜਾਤਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਦੂਜੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲੀ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਬਦਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਕਰ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਗੋਡੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਘੁੰਘਟਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਠੰਡੀ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਨ ਤੋਂ ਅਪਹੁੰਚੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਅਭਿੰਨ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਡਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚਤਮ ਹੰਸ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਹੈ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅੰਗ-ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਚੋਵੀ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਛੱਬੀ ਕਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵੱਡਾ ਵੈਭਵ ਅਤੇ ਪਰਮ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।