ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨਾਲ ਸਿਖਾਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਧਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਸਤਕ ਦੇ ਉਪਰ ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰੂ-ਮਧ ਵਿਚ ਲਜਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਹੈ। ਉਹ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਤਮ ਸਾਧਕ ਨਾਗਾ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੀਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਤਿਕ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਾਣੀ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਸਮਝ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦੰਦ-ਨਖ ਸਾਫ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਰਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜ-ਵ੍ਰਖ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਕਾਮ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ 'ਙੇ' ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾ ਹਨ। ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਤ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਕੀਮਤੀ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਦਾਤੀ, ਸਭ ਉੱਤਮਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਿਕਰਪ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਜੜ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦਿਨੀ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨਿਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਾਂਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਰੂਪ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਵਜੋਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ? ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਠੀਕ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਦੇਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਜੋਂ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੁਪTwice-born ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਜੀਭ ਤੇਜ ਵਾਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਬਾਦਲ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਵਾਸੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੂਹਣੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ, ਤੇ ਕਮਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਗੋਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਠੀਆਂ ਸੁਧਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਸੰਯੋਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਸਾਧਕ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਰਨ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆ, ਕਲਾ, ਸੰਪੱਤੀ ਅਤੇ ਆਯੁ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।