ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਮੰਨਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਅਰਪਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੜਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥ ਨੌ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਘੀ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ੁਮਾਈ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤਰ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਦ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸੀਸ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨੂੰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਪਾਸਕ ਨਾਗ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬਣੇ ਆਸਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਾਣੀ ਦੇਵੀਆਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਿਆ, ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਸਮਝ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸਾਫ਼ ਦੰਦ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ। ਪਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਭਿਗੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਵ੍ਰੁਖਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਕਾਮ ਦੇ ਅਗੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, 'ਙੇ' ਨਾਲ ਯੁਕਤ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਹੌਲੀ ਹੰਸਦਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਰਿਧੀਆਂ-ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਤਿਕੋਣ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦਿਨੀ, ਪ੍ਰਭਾ, ਨਿਤਿਆ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਾਂਤੀ, ਦੁರ್ಗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਦਿ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਲਛਣ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਸ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।