ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰ ‘ਤਾ’ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹਿਰਦਾ ਆਦਿ ਦੀ ਤ੍ਰੈਣੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਦੇਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪੰਨ੍ਹੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਣੀਆਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨਵੇਂ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਆਸਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਲੇਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 'ਓਂ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਹੀਰੇ ਵਰਗੇ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਸਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਭਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਤੇ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ, ਅੱਠ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਨੌ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੂਪ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਛੋਟੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਭਕਾਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ‘ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਮਹਾਸਰਸਵਤੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਲਾਜਾ ਨੂੰ ਭੌਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਧਾਰਣ ਕਰਦੀ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਸਾਧਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕੌਲ ਦੇ ਆਸਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਸਮਰਨ, ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਸਮਝ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦੰਦ ਤੇ ਨਖ ਸਾਫ਼, ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਵੀਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਸੰਦੇਹ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਜਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਲਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਵ੍ਰਿਖ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭੀ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਾਂਗਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ‘ਙੇ’ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਾ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਮੁੱਖ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਆਯੁ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।