ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਦੀ ਚਰਨ-ਧੂੜ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਿਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਧਨ-ਧਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ (੧,੦੦੮) ਜਬਾ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੁರ್ಗਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਤਿੰਨੋ ਕਾਲਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਿਮਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਮਦੇਵ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ ਹੈ। ਹਰ ਅੱਖਰ ਜੋ ‘ਤ’ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਤ੍ਰੈਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾ-ਪੰਨਾ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੁर्गਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜਾਂ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਅਰਪਣਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਆਸਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਓਂਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਨਖ ਅਤੇ ਦੰਦ ਵਜਰੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦੇ ਤਲੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਭਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਤੇ ਦੀ ਨੋਕ ‘ਤੇ, ਅੱਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੋਤੀ, ਸੋਨੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨੌ ਘੜਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਤ ਘਿਉਂ ਛੋਟੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਭਾਈ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਮਹਾਸਰਸਵਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਮਸਤਕ ‘ਤੇ, ਲਾਜਾ ਨੂੰ ਭੌਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੰਸ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਨਾਗ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਬਣੇ ਆਸਨ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਲੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵਾਣੀ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਸਮਝ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੰਦ ਅਤੇ ਨਖ ਸਾਫ਼ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਾਵਿ-ਕਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।