ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਆਦਿ-ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਵਿਆਸ਼ਟੀ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਰਿੱਧੀ—ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਜਾਨਨ, ਅਰਥਾਤ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ ਤੇ ਹਨ। ਉਮਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ, ਭਾਰਤੀ, ਦੁर्गਾ, ਧਰਣੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਛਤਰੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਐਰਾਵਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਰਵਾ ਦੀ ਘਾਸ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ (ਸੌ ਸਾਲ) ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰੀ ਦੇਵੇ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਘੀ ਵਿੱਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਰੀਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਜਵਾਕ (ਗੁਲਹਰ) ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਮੋਹਨ ਲਈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਯਾਦ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਸੰਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵਾਮਦੇਵ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹੈ। ਹਰ ਤ-ਅੱਖਰ ਤੋਂ, ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਤ੍ਰੈ-ਸਥਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਚਿੰਤਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ, ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ, ਮਕੁਟ, ਕਣ-ਬਾਲੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਜਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਕਮਲ-ਸਵਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਆਸਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਸਿਦ੍ਹੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। 'ਓਮ' ਅੱਖਰ, ਵਜਰ-ਨਖ ਅਤੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ-ਧਾਰੀ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਸਨ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਤੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ, ਅਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ। ਇਹ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਨੌਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਅੰਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਘੀ, ਜੋ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਛੋਟੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਸਰਸਵਤੀ ਇਸ ਦੀ ਦੇਵੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਸਥਾ, ਧਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।