ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਆਦਿ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਰਾਟ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਵਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿਚ ਗੋਲੋਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਉੱਤਮ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ 'ਵਹਿਨਿਪ੍ਰਿਆ' ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ ਤੇ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ, ਦਇਆਲੂ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਖੀਰ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਅਸ਼ਟੀ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਰਿੱਧੀ—ਇਹ ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਜਾਨਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਮਾ, ਸ਼੍ਰੀ, ਭਾਰਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਧਰਣੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਅਰਾਧਨਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰਨ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਐਰਾਵਤ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਚਾਵਲ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰਸਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗੁ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਯਾਦ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਮਦੇਵ ਹੈ ਅਤੇ ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ। ਹਰ ਅੱਖਰ 'ਤ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਤ੍ਰੈਤਾਵਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੰਨਾ-ਮਾਣਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂ ਹਨ। ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਇਹ ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਨਵੇਂ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਆਸਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹਨ। 'ਓਮ' ਉਹ ਦੇਵੀ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਜਰ-ਨਖ, ਦੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਦੀ ਅਰਪਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭਾ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਤੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ, ਅੱਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।