ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਰ ਕੇ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਰਵੋਚ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਸਮਪੱਤੀ ਦਿੰਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੈਰੋਚਨੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਇਕ ਘੜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਜਾਣਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਭਰਗਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੂਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ, ਤੇ ਸਭ ਮਾਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਥਾਂ, ਤੇ ਗਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ।" ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬਰਕਤ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ?" ਜੋ ਕੁਝ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭੋਗ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੱਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਮੁੜ ਬੌਨੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਕੌਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਖਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੌਕਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਵੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹੈ।