ਸੁਭੋਸ਼ ਨੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਭੋਸ਼ ਨੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤਯਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੁਭੋਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਭਦ੍ਰਮਤੀ—ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਭੋਸ਼ ਕੋਲੋਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਸੁਭੋਸ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਸਮਪੱਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਪੱਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੈਤਯ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਦਇਆ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਸਮਪੱਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਯਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵੈਰੋਚਨੀ ਨੇ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ। ਤਦ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਭਰਗਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਲੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਮਾਪ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਗਿਆ ਜਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਲ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਣ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਪਰੰਪਰ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਚਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ।” ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਦਾ ਕੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਅਜੇ ਇੱਥੇ ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੁਝ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਭੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬੌਨੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਪਰਮਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤਕਾਰੀ ਦੇ ਲੱਛਣ ਕੀ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਫਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਕਿਸੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵਣਿਕ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।