ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਨੀ ਵਾਅਸਨਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਉਸ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ ਵਾਅਸਨਾ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੱਡੀ ਤੰਗਦਸਤੀ ਦੀ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਐਸੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਗਿਣਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮਕਰਮ ਸੋਚਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਰਅਸਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਨੇਕ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਸੁਘੋਸ਼ ਨਾਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੁਘੋਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਥਾ ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਘੋਸ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੁਘੋਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਧਰਤੀ ਮੰਗੀ ਸੀ। ਸੁਘੋਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੀ। ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਵਾਅਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵੈਰੋਚਨੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਘੜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਨੋਕ ਉੱਤੇ, ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਇਕ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ, ਭਰਗਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਅੰਡ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਛੋਹਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਾਣੀ, ਸੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੂਆਂ ਨੇ, ਅਤਿ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ।" ਅਜੋਕੇ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਕੁਝ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।