ਮਹਾਨ 'ਜਵਾਲਾ ਜਵਾਲਾ' ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਰ ਲਈ ਗਰੁੜ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਜੂੜ ਲਈ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਲਈ 'ਸ਼ਿਖਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, 'ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ' ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਰਾਖ ਕਰ ਦੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਕਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਹੁੰ ਫਟ ਸ੍ਵਾਹਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਕਮਰ, ਹਿਰਦੇ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਅਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਚੋਚ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਰਪ ਨਚ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਭੈ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਪਰ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਿਕਰਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਕੈਨਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਵਿ্ণੁ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਉਪਸਥਿਤੀ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋ ਗਿਆਨੀ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚਕ੍ਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਜਦੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਕਲਪ ਤੋਂ ਪਿਛਲੇ ਪঁਚੀਵੀਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਹਰਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਗੋਪੀ ਧਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ 'ਵੱਲਭਾ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਤਾ ਸੁਰਭੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਵੀ। ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਯੋਗਨਾ 'ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲਿਆ' ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦੀਵੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਬੁਰੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਰਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਹੀ ਆਯੁ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਅਰਚਾ-ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਰੀਰ, ਘਰ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗੀ ਰਹਿਣ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰਿ ਨਾਮ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਆਲਸੀ ਜਾਂ ਅਨਾਸਥਾਵਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬਾਲਕ! ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੋਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰੋਂ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਸੋਚੋ 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰੇਗਾ'। ਅਤੇ, 'ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ'—ਇਹ ਭਾਵ ਰੱਖੋ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ! ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਾਵ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਚਿੰਤਨਯੋਗ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਉਹ ਦੀਆਂ ਗੁਣਵਾਨ ਸਖੀਆਂ, ਜੋ ਬੱਤੀਸ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।