ਇਹ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਵਰਨਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਸ੍ਵਾਹਾ" ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਇੱਕ ਅਸਤਰ-ਢਾਲ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਸਿਰ ਲਈ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਸਿਰ ਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਦਸ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ 'ਨਮ:’ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, 'ਨ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਚ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਰੋਮਹਰ੍ਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੰਤ੍ਰ-ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਕਵੀਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ, ਮਾਧਵ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਲੋਹਿਤ ਅਤੇ ਨਿਗਮਾਦਿਮਾ ਆਦਿ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨੰਤਪੰਕਤੀ, ਪਕ੍ਸ਼ੀੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਛੰਦਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਜ੍ਵਲਾ ਜ੍ਵਲਾ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿਲ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਗਰੁੜ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੂੜੀ (ਚੋਟੀ) ਲਈ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚੂੜ੍ਹ ਲਈ 'ਸ਼ਿਖਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੂਰਨ ਕਰਨ ਲਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ: "ਸਾਰੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ।" ਫਿਰ "ਭਸਮ ਕਰੋ, ਸ੍ਵਾਹਾ"—ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਹੁਕਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ "ਹੁੰ ਫਟ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਕੁੱਲ੍ਹੇ, ਦਿਲ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਚ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਰ ਸਾਮ-ਵੇਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਾਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਕੈਨੀਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਗਤ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੱਗੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਸਿੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਪਾਤਰ ਨਾਰਦ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ, ਤਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਪਿਛਲੇ ਪਚੀਸਵੇਂ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਸਰਸਵਤੀ ਕਲਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਸਭ ਕੋਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਹਰਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਗੋਪੀ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਵੱਲਭਾ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਤਾ ਸੁਰਭੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛੰਦ ਵੀ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਹੈ: "ਮੈਂ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਿਆ।" ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ, ਸਦੀਵੀ ਲੀਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਤਿਰਸਕਾਰ ਜਾਂ ਦੂਜਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪ ਹੀ ਉਮਰ ਆਦਿ ਸੰਬੰਧੀ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।