ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਹਿਲੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਕ ਆਦਿਕ, ਸ਼ਾਕਤੇਯ, ਵਿਆਸ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਸ਼ੌਣਕ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਾਪ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੀ ਦੇ ਹੋਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਰੋਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ; ਜੋ ਕੋਈ ਸਿਹਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ! ਜੇ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਰਕਸ਼ਾ-ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਬੀਜ-ਅੱਖਰ ਸਿਰ ਲਈ, ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਸਿਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦੱਸ ਪਦਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ। ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਦਿਲ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ; ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਰਕਸ਼ਾ ਲਈ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਬੀਜ-ਅੱਖਰ 'ਨਮਹ' ਨਾਲ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, 'ਨ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਉਲਲੇਖਿਤ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੋਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੰਤਰ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਯਾਜਕ ਨੂੰ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨ੍ਰਿਸਿੰਹ, ਮਾਧਵ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਲੋਹਿਤ ਅਤੇ ਨਿਗਮਾਦਿਮਾ ਉਲਲੇਖ ਹੋਂਦੇ ਹਨ। ਅਨੰਤਪੰਕਤੀ, ਪਕਸ਼ਿੰਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ਿ ਛੰਦਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ 'ਜਵਲ ਜਵਲ' ਮੰਤਰ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਰ ਦਾ ਮੰਤਰ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੈ; ਚੋਟੀ ਲਈ 'ਸਵਾਹਾ', ਸ਼ਿਖਾ ਲਈ 'ਸ਼ਿਖਾ' ਮੰਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋ ਜੋੜੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਤੋੜਨ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕੁਚਲਣ ਲਈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, 'ਸਾਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਸ਼ ਕਰ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ। ਫਿਰ, 'ਭਸਮ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ'—ਇਹ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਹੁਕਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ 'ਹੁੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ'—ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ, ਕਮਰ, ਦਿਲ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੋਚ ਦੇ ਕੋਣ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਰ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ—ਪਿਛਲੇ ਪੰਚਵੀਂ ਕਲਪ, ਇਸ ਸਰਸਵਤੀ ਕਲਪ ਤੋਂ—ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।