ਕਾਮਿਨੀ, ਮਾਲਿਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਨਾਮ ਉਥੇ ਲਏ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ—“ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ! ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ! ਗੁਣ, ਨਰਮੀ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ—all these seem in vain! ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਤੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਖਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸਭ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੋਣੀ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਵਾਸਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਗਾਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਧਰਮ-ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਸੁਘੋਸ਼ਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਘਰਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।” ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ—“ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੀ। ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬਲੀ, ਉਹ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲ ਗਈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ-ਦਸ ਕਰੋੜ ਯੁੱਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਮਪੱਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਮਗਰ, ਵੈਰੋਚਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਹਨ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ। ਫਿਰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਾਰਗਵ, ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਅੰਡ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧੁਲਿਆ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਗਿਆ।