ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਘੰਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਨਮਾਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਗਵਾਲਾ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਗਵਾਲਾ-ਗਵਾਲਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਗਵਾਲਾ ਕੁੜੀਆਂ—all ਇੱਥੇ ਉਪਸਥਿਤ ਹਨ। ਕੁਮੁਦਾ, ਕੁਮੁਦਾਖਸ਼, ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਵਾਮਨਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਆਪ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ-ਸਮਾਨਤਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਅੱਖਰ-ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਧੀਪੂਰਕ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਵਾਲਾ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਘੰਟੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਜਾਂ ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਹੋਮ-ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬਾਲਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨਾ ਅਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧਾ ਵੀ ਉਪਸਥਿਤ ਹਨ। ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਥਿਆਰ-ਸਜੀ ਹੋਏ, ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦਾ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਗਵਾਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ-ਲੋਕਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਗਵਾਲਾ ਲੜਕੇ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵਿਆ ਕ੍ਰੀੜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਕਰਧਾਰੀ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ, ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਙੇੰ' ਅੱਖਰ ਯੁਗਾਰਣ ਹੈ; 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। 'ਗੋਪਾਲ' ਦੇ ਅੰਤ 'ਆ' ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਰਸ ਵਰਗ ਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਅਤੇ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਵਿੱਚ 'ਙੇੰ' ਅੱਖਰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਅਤੇ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਵਿੱਚ 'ਙੇੰ', 'ਹ੍ਰਦ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ, ਨੌ-ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਾਮ, ਸ਼ਾਰੰਗੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ, ਮਨ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮਨਮਥਾ ਹੈ। 'ਬਾਲਾ' ਦੇ ਅੰਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਲਈ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਰ ਅੱਖਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਗੋਪੀ-ਜਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਧਾ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹੈ। 'ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ' ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਗੋਵਿੰਦਾ' ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ।' ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾ-ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ, ਸਵੇਰੇ, ਆਸਨ 'ਤੇ, ਅੰਗ-ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਮਾਇਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੰਜ-ਭੁਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਪਰਮ ਜੋਤੀ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਹੈ। 'ਸਵਾਹਾ' ਹਿਰਦਾ ਹੈ; 'ਸੋ ਹਮ' ਸਿਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਣਵ ਅੱਖਰ ਅੱਖ ਹੈ; ਹਥਿਆਰ 'ਹਰੀਹਰ' ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਆਸਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਆਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਤਤ ਤੁਮ ਅਸੀ' ਵਰਗੇ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਸੱਚ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਦ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਗਾਯਤਰੀ ਛੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਯਤਰੀ ਹੀ ਉਸਦਾ ਜਪ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।