ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਾਂ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਠ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਠ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰੇ ਯਗਨ ਵਿਚ, 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੁਆਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਲਪਵૃਖ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਕੇਸਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮਟਕੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਵਗਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਤਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਓਥੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗ੍ਰੀਵਾ ਦੇ ਤਲ ਉੱਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਛੋਟੀ ਘੰਟੀ ਵੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਨਮਾਲਾ ਆਦਿ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨੰਦ ਗੋਪ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੋਣ। ਕੁਮੁਦ, ਕੁਮੁਦਾਖ੍ਯ, ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਵਾਮਨ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਹੈ, ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਅੰਗ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪਾਲ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਘੁੰਘਰੂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਹਾਰ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪੈਜਾਬੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਬਲਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨੀਰੁੱਧ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, 'ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਗੋਪ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਨ ਗੋਪਾਲ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਕਰਧਾਰੀ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਏਕ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਙੇਂ' ਅੱਖਰ ਯੁਗਾਰਣ ਹੈ; ਅਤੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ। 'ਗੋਪਾਲ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ 'ਆ' ਅੱਖਰ ਰਸ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਅਤੇ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਵਿਚ 'ਙੇਂ' ਅੱਖਰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਤੇ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਵਿਚ 'ਙੇਂ' ਅਤੇ 'ਹ੍ਰਿਦ' ਅੱਖਰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕਾਮਦੇਵ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਮਨਮਥਾ ਹਨ। 'ਬਾਲ' ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਲਈ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਰ ਅੱਖਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਘਟਾ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੇਵਲ ਰਾਧਾ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ। 'ਦੇਵਕੀਪੁੱਤਰ' ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, 'ਗੋਵਿੰਦ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ।" ਪੁੱਤਰ ਦਾਤਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਸਵੇਰੇ, ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।