ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਨਤਰ ਦੇ ਜਪ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਨਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਮਨਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਓਮ' ਅਖਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾ ਦੇਵੀ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ 'ਭਗਵਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਨਤਰ ਉੱਨ੍ਹੀ ਦੇ ਉਨ੍ਹੀ ਅਖਰਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕੁੱਲ ਨੌਂਹ (ਉਣੀ) ਅਖਰ ਹਨ। ਇਹ ਮਨਤਰ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਮੂਹ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨਤਰ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅਖਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੱਕ ਵਰਤਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਟਿਕ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਗਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲਾਲ ਕਮਲ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਖਿਲਾਰੇ ਸਟਿਕ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪੋਜ਼, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਵੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਪਿੱਛੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ, ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਵਿਦਿਆ, ਪੰਜ ਭਾਗ, ਅਤੇ ਮਨਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਅਖਰ, ਕਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਦਿਵਯ ਮਹਿਮਾ, ਕਮਸਾ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਚੌਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਥਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਮਨਤਰ, ਭਯਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸੱਤ-ਗੁਣਾ, ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨੂਹ ਅਤੇ ਸਟਿਕ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਦੀ ਮੁਕੁਟ, ਇਹ ਸਭ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਆਸਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲੀ ਭੇਟ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਾਂ, ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਅਤੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਦਿਨ-ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ 'ਤਾਰਾ' ਅਖਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਨ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ-ਭਾਗੀ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਸਿੰਘ ਆਸਨ ਤੇ, ਰਤਨ-ਸਜਿਆ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ-ਭੂਰੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਟਕਾ, ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਗਿਰਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਨਵੇਂ ਕਮਲ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ। ਪੂਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਨੇ ਦੇ ਨੀਵਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਸਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਛੋਟੀ ਘੰਟੀ ਵੱਧਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ, ਵਨਮਾਲਾ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੰਦ ਗੋਪ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਕਮੁਦਾ, ਕਮੁਦਾਕਸ਼, ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਵਾਮਨ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਧਨ-ਅਨਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਮਨਤਰ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੋੜੇ ਅਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ-ਭਾਗੀ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੋਪ-ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਘੰਟੀਆਂ, ਕੰਗਣ, ਹਾਰ, ਪਜੈਬ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮਨਤਰ ਦੇ ਜਪ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।