ਸੁਣੋ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕਹਾਣੀਕਾਰ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਐਸਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ trough ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਛੋਟੇ ਜੇਹੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਅਤਿਅਧਿਕ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਜ਼ਮੀਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮਿਨੀ, ਮਾਲਿਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ। ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਆਪ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਉਠਿਆ—"ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਕਲੰਕਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ। ਗੁਣ, ਮਰਯਾਦਾ, ਵਿਦਿਆ, ਉੱਚ ਕੁਲ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ ਜੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਭਰਾ ਹੋਣ, ਪਰ ਸਨਮਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਧਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੋਕ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਅਤੇ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਇੱਛਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਮਗਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਪੁੱਤਰ-ਪਤਨੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਧਰਮਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਸੁਘੋਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੁਘੋਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੁਘੋਸ਼ ਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੁਘੋਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਸੁਘੋਸ਼ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੀ। ਅਤੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਬਲੀ, ਉਹ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲ ਗਈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਰੋੜਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।