ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਪਾਯਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੈਸਮਿਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਗਾਰ ਦੀ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਲਗਾਉਂਦੇ। ਪਾਨ, ਫੁੱਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਭੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਇਕ ਖੰਦੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਆਖਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ। ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾ ਦੀ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਕਿਰਿਤਾ ਮਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਰੀਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵੀਹ ਅਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਸਲੀ ਫੜੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ-ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅੱਗਨੀ ਸੁੰਦਰੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ। ਬੀਜ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੰਤਰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ, ਅਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਇੱਕ-ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਨਾਲ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮਨੂ ਹਨ। ਛੇ-ਗੁਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਛੇ ਅੰਗ ਕਰੇ। ਗਵਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੀ ਵਾਮ-ਭਾਗ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇੱਕ-ਦਸਵਾਂ ਭਾਗ ਨੂੰ ਦੁਧ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਪਦਾਰਥ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਵਲ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕਵਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ; ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੱਖਰ ਨੂੰ 'ਮਾ' ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਪਾ' ਨੂੰ 'ਗਾ' ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਜਾਣੇ। ਨਾਸਿਕ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਜਨਸ਼ੀਲ ਅੱਖਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ। ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ ਗਾਇਤਰੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਫਿਰ ਗਾਇਤਰੀ ਹਨ। ਤਾਕਤ ਵਾਗਭਾਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਉਪਰਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਰੋਈ ਹੋਈ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਜਾਵੇ। ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ, ਕਾਲਾ-ਰੰਗ, ਨਰਮ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਦੇ ਖੇਡ 'ਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ। ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਵੀਹ ਭੇਟਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹੇ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੱਥੇ ਬੈਠ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਾਰਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਇਹ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਧਾਰਨ, ਪਰਮਪਾਵਨ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਸ਼, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।