ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਉਰਦੂ, ਘੁੱਟਣਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਆਸ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਉੱਚਤ ਨਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੱਸ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਮਰ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ ਜੋ ਸਾਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਚਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਸਰੀ, ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਗੂਠਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਉਂਗਲਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਂਗਲਾਂ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਨਮੂਦਰਾ (ਕਵਚ ਦੀ ਮੂਦਰਾ) ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਤਰਮੂਦਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਰਜਨੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਉਂਗਲਾਂ ਅੱਖਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਲੰਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦਾ ਉਲੇਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿੱਧ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਿਲਵ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰੇ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਮੂਦਰਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਸ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਈ ਇੱਕੋ ਹੀ ਕ੍ਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾਏ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨਿਰਥਕ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ, ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਅਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹ, ਪੀੜਾ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਗ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਹੁਤੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਰੋਕਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਪ ਕੇ, ਛੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਸ ਜਾਪ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਸੁਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਗੌ ਮਲ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਉਠਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਬਿਲਵ ਫਲ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਮਸਾ ਦੇ ਵਧਕ, ਖੱਟੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਗੇ ਅਰਕ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਾਰੀ, ਨਿਆਸ, ਮੂਦਰਾਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਸਭ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।