ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਆਚਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਉੱਤਮ ਭਕਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ‘ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿੱਖੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਝੰਡੇ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪੈਰ, ਗੋਡੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ, ਮੂੰਹ, ਅਤੇ ਨੱਕ ‘ਤੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਜੋ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰਣੀਨ ਲਈ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਪਾਲਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਵਰਣੀਨ ਲਈ ਇਹ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਖਰੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੀ ਦਸ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਚੱਕਰਾਵਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਹ ਅੱਖਰ ਜੰਘਾਂ, ਗਰਦਨ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ, ਦਿਲ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨ, ਦੋ ਨੱਕਾਂ, ਦੋ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਲ ਸਥਾਨ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਗੋਡੇ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੰਘਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਲੜੀਵਾਰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਉੱਤਮ ਸਥਾਪਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਨਿੱਜੀ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਸਥਾਪਨਾ ਲੜੀਵਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਵੀ ਨਿਆਸ ਕਰਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਆਚਾਰੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੰਸੁਰੀ, ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੰਗੂਠਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੇ ਉਂਗਲਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਂਗਲਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਇਹ ਵਰਮਮੂਦਰਾ, ਅਰਥਾਤ ਕਵਚ ਦੀ ਮੂਦਰਾ, ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਤਰਮੂਦਰਾ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤर्जਨੀ ਅਤੇ ਮੱਧਮਾ ਅੱਖਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਛੁਹੇ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਤਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਾਰ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਲਵ ਮੂਦਰਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਮੂਦਰਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਾਘਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਧੀ, ਚਾਹੇ ਦਸ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ, ਜੋ ਉੱਠੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਰਪਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੇਅਰਥ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭੁਲਾਵੇ, ਦੁਖ, ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਗ, ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਦੇ ਸਿਰਲੇਟ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਪਰੋਕਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਧੇ ਲਈ, ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਛੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਟ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰੱਖ ਕੇ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਔਰਤ ਬਾਂਝ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਸੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।