ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਰੱਖਣ। ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜਿਸਨੂੰ ‘ਲਯ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਭਾਲ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਸਮੇਤ, ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਤਾਰਾ ਮਨਤਰ ਦਾ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਵਿਅਪਕਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਅੱਖਰ, ਮਨਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ‘ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ’ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹ ਤੱਤ ਸਿਰ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਛਿਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਓਮ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਧਵਜ, ਘੁਟਣਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਪੈਰਾਂ, ਘੁਟਣਾਂ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਛਿਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ। ਵਰਣਧਾਰੀ ਲਈ ਇਹ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਨ, ਉਹ dissolution ਤੱਕ ਹੀ ਇਹ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਦੱਸ ਭਾਗੀ ਚਕ੍ਰ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਖਰ رانਾਂ, ਗਲ੍ਹ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨਾਂ, ਦੋ ਨੱਕ ਦੇ ਛਿਦਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਫਿਰ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗਾਂ ਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਮੂਲ ਕੇਂਦਰ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਘੁਟਣਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। رانਾਂ, ਘੁਟਣਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਚਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸਵੈਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੱਸ ਅੰਗ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਚਤ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕਰਣੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਿਆਸ ਹਿੱਪ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਰੇ। ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਿਆਸ ਦੀ ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਾਂਸਰੀ, ਬਿਲਵ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵਿਖਾਏ। ਜਦੋਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਰਮ ਮੂਦਰਾ (ਕਵਚ ਦੀ ਮੂਦਰਾ) ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਤਰ ਮੂਦਰਾ ਉਹ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤर्जਨੀ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਣ। ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਛੁਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਇਥੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰਨ ਹਨ। ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਬਿਲਵ ਮੂਦਰਾ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਸਿਰਫ਼ ਮੂਦਰਾ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਸ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਲਈ ਇੱਕੋ ਹੀ ਕ੍ਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੋ; ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਭੇਟ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੇਡਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਭਟਕਣ, ਦੁੱਖ, ਚੰਬਲ, ਬੁਖਾਰ ਆਦਿ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ...