ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਕਮੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧੀ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿਨਕੇ ਵਰਗਾ ਮਾਮੂਲੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਂਦਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ 'ਵਾਯੁ' ਅਤੇ 'ਅੱਗ ਦੇ ਪਿਆਰੇ' ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਬੀਜ 'ਇੱਛਾ' ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ (ਸ੍ਵਾਹਾ) ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਹ ਚਕਰ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਫੈਲਾਉਣਾ ਹੈ—ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ। ਫਿਰ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਚਾਰ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮੂਲ ਬੀਜ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਹੈ। ਤਦ, ਤਾਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਲ ਅੱਖਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਅਤੇ 'ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ' ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਥਵੀ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਸਿਰ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੱਖਰ ਓਮ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਝੰਡੇ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਪੈਰ, ਗੋਡੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਜੋ ਅੱਖਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਣੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਨ; ਪਾਲਨ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਵਰਣੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੈਰਾਗੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਘਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਦਸ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੰਘਾਂ, ਗਰਦਨ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ; ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨ, ਦੋ ਨੱਕ ਅਤੇ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ; ਫਿਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਡਾਂ ਤੇ; ਮੂਲ ਸਥਾਨ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ; ਜੰਘਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਾਫ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਭਗਤ ਨੇ ਨਿਆਸ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਿਆਸ ਦੀ ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਵੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੇ ਬਾਂਸਰੀ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਦੀ ਦਿਖਾਵਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅੰਗੂਠਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਇਹ ਵਰਨਮੂਦਰਾ—ਕਵਚ ਦੀ ਮੂਦਰਾ—ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸਤਰਮੂਦਰਾ (ਅਸਤਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ) ਉਹ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤਰਜਨੀ ਅਤੇ ਮੱਝਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਫੈਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ।