ਜੋ ਵੀ ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਹੱਥ ਭਰ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੂਮੀ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਭੂਮੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੂਮੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ trough (ਪਾਤੇ) ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਸ ਦਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਜਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੂਮੀ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣ ਲਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਕਾਮਿਨੀ, ਮਾਲਿਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ। ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ—"ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ ਉਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਹੀਂ! ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ ਉਸ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ! ਹਾਏ, ਗੁਣ, ਨਮਰਤਾ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ—all ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਏ! ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਭਰਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਰਮ, ਉਹੀ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਵਾਸਨਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਨਾਮਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਗਰੀਬੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਕੰਗਾਲੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਮਗਰਮੱਛ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕਰਮ ਸੋਚਿਆ, ਜੋ ਧਨ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੂਮੀ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।