ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਸ਼िष्य ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਈ। ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ—ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਹਾਰ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ—ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਪੂਜਾ ਮੰਡਲ ਦੇ ਛੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪੰਖੜੀਆਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਾਂ 'ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਅਠ ਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰਨੀਲ, ਮੁਕੁੰਦ, ਕਰਾਲ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਕੱਛਪ—ਇਹ ਸਭ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਦੇ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਦਾਇਗੀ ਦਿ। ਜਵੇਲਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਵੀਹ ਦੱਖਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਾਧਕ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਣ-ਪੀਂਣ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਨਗਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਸਾਧਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ, 'ਵਾਯੂ' ਅਤੇ 'ਅਗਨਿ ਪ੍ਰਿਯ' ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ 'ਇੱਛਾ' ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ 'ਅਗਨਿ ਦੀ ਪਤਨੀ' ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਕਰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਪਰਤ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਠੀਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਵਿਘਟਨ, ਜੋ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਲਈ, ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ। ਫਿਰ, ਮੂਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿੰਦੂ ਸਮੇਤ। ਤਦ, ਤਾਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੱਖ। ਮੂਲ ਅੱਖਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਅਤੇ 'ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ। ਪ੍ਰਥਵੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹ ਸਿਰ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨ ਅਤੇ ਨੱਕ 'ਤੇ ਰੱਖੋ। 'ਓਮ' ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰੱਖੋ। ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਧਵਜ, ਘੁਟਣ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਿਰ 'ਤੇ; ਪੈਰ, ਘੁਟਣ, ਜਨਾਨੀ ਅੰਗ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦੇ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ 'ਤੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵਰਣਿਨਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਲਈ। ਵਰਣਿਨਾਂ ਲਈ ਚਾਰ ਗੁਣੀ; ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਗੁਣੀ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਘਟਨ 'ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਦਸ ਗੁਣੀ ਚੱਕਰ ਕਰਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਾਂ, ਪੱਠ, ਗਲ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ; ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨ, ਦੋ ਨੱਕ, ਅਤੇ ਦੋ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ; ਫਿਰ, ਸਿਰ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਡਾਂ 'ਤੇ; ਮੂਲ ਕੇਂਦਰ, ਜਨਾਨੀ ਅੰਗ, ਘੁਟਣ ਅਤੇ ਪੈਰ 'ਤੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।