ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ‘ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੁੰਹ, ਠੋਡੀ, ਗਲੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ‘ਤੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੈਰਾਂ, ਟਖਣਿਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ, ਗਰਦਨ, ਠੋਡੀ, ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਨਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ ਨੂੰ 'ਸੰਹਾਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, 'ਮੂਰਤੀ-ਪੰਜਰਾ' ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦਾ ਰੂਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਖੰਭੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਯਕੂਤ ਦੇ ਚੌਕ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਕਾਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤ੍ਰ ਉਹ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਸੁਨੰਦਾ ਦੋ ਪਾਤ੍ਰ ਭੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਜਲ ਭਰਕੇ ਉਹ ਦੋ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਘੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਾਹਰ, ਅੱਠ ਨਿਧੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨਤਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਠ-ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਤਾਰਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨਤਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਸੰਧੀਆਂ, ਛੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਛੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ‘ਤੇ ਅੱਖਰਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘੇਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਚੌਰਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸੰਸਕਾਰਤ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਜਾਣੀਏ, ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਆਨੰਗ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਹਿਰਦਾ ਕਾਮਦੇਵ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ। 'ਦਹਕ, ਦਹਕ, ਦਹਕ ਉੱਠ'—ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੌਂਤਾਲੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਦਨ-ਮਨਤਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀਟ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀ, ਮੁਲ਼ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਸੀਟ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਤੱਕ, ਫਿਰੋਂ-ਫਿਰੋਂ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ ਕਰੀਏ। ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਮਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ—ਇਹ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ। ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਅੱਠ ਰਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰਨੀਲ, ਮੁਕੁੰਦ, ਕਰਾਲ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਕੱਛਪ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ‘ਤੇ ਪੂਜੋ। ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਦਿਸ਼ਾ-ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਵਜਰ ਆਦਿਕ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿਓ। ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਂਸ਼ਤਿ ਦੱਖਣਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਮਨਤਰ ਜਪ, ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫ਼ਸਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।