ਇੱਕ ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਧਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਤੇ, ਮਾਨਵ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਅਰਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਘਿਉ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਨ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਵ ਵਰਨਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ‘ਸ਼੍ਰੀ’ ਅਤੇ ‘ਸ਼ਕਤੀ’ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦੋ, ਨੌਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਦੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕਪੜੀ ਉੱਤੇ, ਛੋਟੀ ਗੇਂਦ ਬਣਾਕੇ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ-ਯੰਤਰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯੰਤਰ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਯਸ਼, ਪੁੱਤਰ, ਜਮੀਨ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਦੇ ਇੱਛੁਕਾਂ ਲਈ ਅਦੁੱਤੀਅ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ‘ਸ਼੍ਰੀ’ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ, ਰਤਨ, ਯੰਤਰ, ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਬੀਜ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੂਜਾ ਤੱਤ ਹੈ। ਮੂਲ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਵ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨਾਂ, ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਕਮਲ-ਮੂਲ ਤੇ, ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ। ਇਹ ‘ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਨਿਆਸ’ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਮਰ, ਘੁੱਟਣ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਟਖਣੇ, ਪੈਰ, ਮੂੰਹ, ਠੋਡੀ, ਗਲਾ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣ ਨੂੰ ‘ਸੰਹਾਰ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ‘ਮੂਰਤੀ-ਪੰਜਰਾ’ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਦੇ ਖੰਭ, ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਹਨ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਮ੍ਰਿਦੁ, ਅਤੇ ਸਭ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਭੂਸ਼ਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤ੍ਰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹਨ। ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਸੁਨੰਦਾ, ਦੋ ਪਾਤ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪ੍ਰਿਯਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਾਹਰ, ਅੱਠ ਨਿਧੀਆਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੇਪ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ, ਅੱਠ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਤਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।