ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ, ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਲਕੜੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ, ਤਿਲ ਜਾਂ ਚੌਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ। ਰਾਜਸੀ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਹੋਰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪਾਟਲਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਤੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹ ਰਸਮ ਕਰਕੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵਤਾਈ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਆਕਰਸ਼ਕ ਰੂਪ ਸਾਰੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਮਨੂ ਲਈ, ਦੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਰਕ ਰੁੱਖ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਦੁੱਧ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਤੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦੋ, ਨੌਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਦਸ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਲਿਪੀ ਲਈ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਕਪੜੀ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਗੇਂਦ ਬਣਾਕੇ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯੰਤਰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਪੁੱਤਰ, ਜ਼ਮੀਨ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਬੀਜ ਰਖਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ੀਲਾ, ਰਤਨ, ਯੰਤਰ, ਚਿੱਤਰ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੂਜੀ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਪਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂਲ ਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਅੰਗ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਦਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖਣਾ—ਇਸਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਸਥਾਪਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਮਰ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਟਖਣਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਮੂੰਹ, ਠੋਡੀ, ਗਲੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੈਰ, ਟਖਣੇ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਗਲ, ਠੋਡੀ, ਚਿਹਰਾ, ਨੱਕ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਸਿਰ ਦੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖਣੇ—ਇਸਨੂੰ ਸੰਹਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੂਰਤੀ-ਪੰਜਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ਸਵੀ, ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।