ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਨਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਪਰ, ਇਕ ਪਿੰਡ, ਕੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਧਨ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ? ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਭੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਸੰਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਕੌਣ ਤੇ ਦਾਨ ਕੀਹੜਾ? ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਸੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਾਣ ਲਓ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਹੱਥ ਫੈਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ trough (ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਾਂਦੀ) ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਜਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਜਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵੀ ਛਿਨ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਾਮਿਨੀ, ਮਾਲਿਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ੋਭਾ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸਦਾ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ! ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਤੇ ਵੀ ਲਾਨਤ ਹੈ! ਅਫ਼ਸੋਸ ਨੇਕੀਆਂ, ਨਰਮੀ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ! ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਭਰਾ—ਇਹ ਸਭ! ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਚੰਡਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਜਾਤੀ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਤੇ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਕੀਨਨ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ।