ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਾਰ ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਤੀਸਰੇ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਭੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਵਾਰੀ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਰਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਲ ਦੀ ਅਰਪਣੀ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਚੌੜੇ ਹਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੇ ਕਣ ਓਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਲੀਨ, ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਹੈ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਜਵੇਲਰੀ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਧੁਰ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਨ੍ਰਿਤਯ ਹੀ ਰਾਸ ਸਭਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਗ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਰਪਣ ਹੋਵੇ। ਬਾਕੀ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਪਤਿ ਵਾਲਾ ਧਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਅਠਾਈ (੨੮) ਵਾਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਗੁੜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਮਿਸਰੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਦੂਜੇ ਭੋਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਾਕੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਭੋਗ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਉਸ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਕੇਲੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਇਮਲੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਪਦਾਰਥ ਪਦਮਾ ਆਦਿ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਚਹੱਤਰ (੭੪) ਵਾਰੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਜ਼ਾ ਉਬਲਿਆ ਦੁੱਧ, ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੌ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੀਨੀ, ਮਿਸਰੀ, ਤਾਜ਼ਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਧਨ, ਪੋਸ਼ਾਕ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ ਉਪਾਸਨਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਮਲ ਸੰਪਤਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ, ਚੰਬਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਨਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਮਲ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।