ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੀ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਆਯੁ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤੇ ਭੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਿਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਲ ਦੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਧਾਮ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵਤ, ਮਿਰਜੀ, ਮੋਹਕਤਾ, ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਤਾਜ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਕੜੇ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਤੇ ਕਮਲ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੰਡਿਤ, ਉੱਚਤ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਸਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਰਪਣ, ਸਤਕਾਰ, ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਆੰਗਣ 'ਤੇ, ਹਰੇ ਭੂਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਜ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ-ਝੁਮਕੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲ-ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਫੜਕੇ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਕੁੰਦ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵੇਲਰੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਚਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਕਈ ਦਿਵਯ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਦੇਹ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ, ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਸ, ਅਤੇ ਲੋਟਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਸਮੇਤ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਨ੍ਰਿਤਯ, ਰਾਸ ਸਭਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਤਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਰੀਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਵਾਲਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਕਈ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਅਠਾਈ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੁਧ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੁਧ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਤੇ ਮਿਸਰੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੁੜ ਬਾਕੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਦਹੀਂ, ਕੇਲਾ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਇਮਲੀ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਪਦਾਰਥ ਪਦਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ, ਪੂਜਾ, ਤੇ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ, ਸ਼੍ਰਧਾ, ਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।