ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਦਾਹੀਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸੁੱਧ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਫੜ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਂਹਲੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਉਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾਇਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਭਾਰੀ ਬੋਝ—ਪੂਤਨਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ—ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਵਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਗਲ੍ਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣ, ਘੁਂਘਰੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੇਕ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿ্ণੁ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਧੀ, ਆਯੁ, ਰੂਪ, ਵੈਭਵ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਹਲ, ਜੋ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਤੁੱਟ, ਪਰਮ ਧਾਮ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਦੁ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਰ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਹਾਰ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ, ਕਰਧਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ, ਸ਼ੈਨੇਯ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਿੰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਖੀਰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸੋ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਆਸਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਲ-ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ, ਚੌੜੇ ਹਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਅੰਬਰ ਤੋਂ ਚੰਨਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੋਰਪੰਖੀ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹ ਨੂਰਾਨੀ ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕਣਕਣ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮੁਕੁੰਦ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਆਦਿ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਗ-ਰੰਗ ਦੀ ਸੁਰਾਵਲੀ ਧੁਨ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਰਾਸ-ਮੰਡਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਨਚਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੇ ਰਾਜੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਿਆਲੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਕੀ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਪਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।