ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਵೃਖ਼ਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ‘ਹਵਰੀਚੰਦਨ’ ਨਾਮਕ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਵ੍ਰਿੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਟਕ’ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਅਮਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਨਰਮ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਗੁੰਗਰੂਆਂ ਵਾਲੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਾਇਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਨਾਖੁਨ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਛੋਟੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀ ਘੰਟੀ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਧ ਬੰਨੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸੁੱਧ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਤਨਾ ਆਦਿਕ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਦਹੀਂ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਰਦ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੋਰਪੰਖੀ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਰਾਗੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਿਣੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੱਛਤ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਨੰਦਨੰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਕੇਕ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਂਟ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਭੇਂਟ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਆਯੁ, ਸੋਭਾ, ਤੇ ਵਸੀਲੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤਰੇ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪੂਜਾ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚਤਮ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਧਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਵਣ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਗਲਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕੰਗਣਾਂ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਧਾਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਪ੍ਰਹਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਅਤੇ ਸ਼ੈਣੇਯ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਖੀਰ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਮਨਤਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਬੈਠਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਲ ਅਰਪਣ, ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰਜਕਣ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।