ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਪੂਰਵਕ ਦਾਮਾ, ਸੁਦਾਮਾ, ਵਸੁਦਾਮਾ ਅਤੇ ਕਿੰਕਿਣੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚਾਰੋ ਕੋਣਾਂ—ਅਗਨੀ, ਨੈਰ੍ਰਿਤੀ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਈਸ਼—ਵਿੱਚ ਮਨ, ਹਿਰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਅਤੇ ਨਾਗਨਜਿਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਉੱਚੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ—ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਨੰਦ ਗੋਪ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਿਕਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨੰਦ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਪੀਲੇ-ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਭਾਵ-ਭੰਗੀਮਾਵਾਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੀਰ ਦਾ ਪਾਤਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਬਲਭਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੰਖ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਮਸਲ ਅਤੇ ਹਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੈ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ੁਭ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਕਾਲਾ, ਸ਼ੁਭ, ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਸਲੀ, ਵੀਣਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਦੰਡ, ਸੰਖ, ਰਾਗਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰਖ, ਜਿਹੜੇ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, 'ਹਵਰਿਚੰਦਨ' ਨਾਮਕ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਰਖ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਟਕ' ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਘੇਰੇ ਬਣਾਕੇ, ਭਗਤੀ-ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਵ-ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਾਲਕ, ਜੋ ਅਮਰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਰਮ ਤੇ ਘੁੰਮਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੌਂਹੀਆਂ, ਪਤਲੇ ਕਮਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਜੰਘਾਂ 'ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇਸ ਬਾਲਕ ਨੇ, ਪੂਤਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ-ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਦੀ। ਫਿਰ, ਦਧੀ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਹੋਮ-ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਰ-ਪੰਖੀ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੌਂਹੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਲ, ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੀਆਂ, ਰੰਗੀਨ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਦੇਵ-ਗਹਿਣੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਦਾਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਭਗਤ offerings ਵਿੱਚ ਕਚੋਰੀਆਂ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਰੱਖਣ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਆਯੁ, ਸੋਭਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਰਸਮ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਨ, ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੌਂਹੀ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਵਾਸ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮ੍ਰਦੁ, ਮੋਰ-ਪੰਖੀ ਮਕੁਟ ਤੇ ਵਣ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ ਹੈ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਰਵ-ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਲਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਟੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧੀ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਆਤਮ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।