ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਪਨ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ 'ਅਣਿਮਾ' ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਧਕ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤ੍ਰੈ-ਭਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਿੱਚ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ! ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੰਤ੍ਰ-ਸਾਧਕ ਸੁੰਦਰ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਠੰਢਾ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭੌਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਝ-ਗੁੱਝ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੋਹਕ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਕੁੰਭੀਆਂ ਦੀ ਨੀਂਦਰ ਰਹਿਤ ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੂੜ, ਜੋ ਧੂੜੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨ ਉਤਸ਼ਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ, ਨਿਰਪੇਖ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਠ-ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ 'ਤੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੰਨ-ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਲਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਲਤਰ 'ਤੇ, ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮੂਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਲੂਟ ਨੂੰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਘੋੜੇ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਭੂਸ਼ਣ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੋ ਕਮਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਭਾਗ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਲਾਲ, ਅਤੇ ਰਜੋ-ਗੁਣ ਵਾਲੀ। ਦਾਮਾ, ਸੁਦਾਮਾ, ਵਸੁਦਾਮਾ ਅਤੇ ਕਿੰਕਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਨੈਰ੍ਰਿਤ, ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰੁਕਮੀਣੀ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਅਤੇ ਨਾਗਨਜਿਤੀ, ਜੋ ਨੈਤਿਕ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ। ਨੰਦ ਗੋਪ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਬਲਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਿਕਾ—ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਪੀਲੇ-ਸਲੇਟੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖੀਰ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬਲਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਸਲ ਅਤੇ ਹਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਲਾਕਾਰ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਸ਼ੁਭ ਆਭੂਸ਼ਣ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ, ਵੀਣਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਟਾਫ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਡਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ-ਸਾਧਕ, ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ, ਭੂਸ਼ਣਾਂ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।