ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ। ਸਾਧਕ ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰੂਪ, ਰਸ ਅਤੇ ਗੰਧ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸੁਣਨ, ਚਮੜੀ, ਗੁਦਾ, ਲਿੰਗ, ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਗੁਪਤ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਚਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਧਕ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਤੱਤਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ; ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ, ਪੁਮਾਨ, ਸ਼ੌਚ, ਵਿਸ਼ਵਨਿਵ੍ਰਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵਕਾ; ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਤੱਤ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੀਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਦੇ ਨਾਲ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਅੱਖਰਾਂ, 'ਮਾ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ — ਸ਼ਵਾਸ ਲੈਣ, ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ — ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਮੁੜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਸ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਅਗਲੇ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਧਕ, ਕਿਰੀਟ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੱਕ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਹਿਰਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਪਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ 'ਅਣਿਮਾ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਤਾਰਾ' ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘੇਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਧਕ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਾ ਹੋਇਆ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਤਾ-ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਿੱਧੇ ਸਾਕਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਧਕ ਵਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੁੱਲਦੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁੱਛੇ, ਠੰਢਾ ਬ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਅੰਦਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਮਧੁਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਨੱਚਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਮੋਹਕ, ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਗਦੇ ਕਮਲ-ਗੁੱਛੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਲੇਟੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਕ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹੈ। ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਅੱਠ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ-ਵਰਗ ਮੁਖ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਆੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।