ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅੰਬਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਂਦਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚੌਕਠਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। "ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਾਂਦਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਸਕਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਚਰਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਖਿਆਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।" ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਆਨੰਦਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।" ਵਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵੀ ਵੀਂਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਧਰਵ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨੁਮਾਨ, ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਤੀ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ—ਚਾਲਾਕੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਨੁਮਾਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਕਲਾਧਾਰੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਬੁੱਧੀ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੜ੍ਹੋ ਜਾਂ ਸੁਣੋ, ਜਿਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ, ਜਦ ਇਹ ਅਸਲ ਤੱਤ ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਦੱਸੋ—ਹੋਰ ਕੀ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹਨ—ਫਿਰ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਵੱਲਭਾ ਅਤੇ ਅੱਗਨਿਸੁੰਦਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਛੰਦ ਮਾਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਹੈ। "ਸਵਾਹਾ" ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਚਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਅੰਗ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਤਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅੰਤਿਮ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਖੋ। ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰੂਪ, ਰਸ, ਗੰਧ; ਸੁਣਨ, ਚਮੜੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਲਿੰਗ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ—ਇਹ ਤੱਤ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਅਤੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੋ। ਹਿਰਦੇ ਦਾ ਕਮਲ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਚਕਰ, ਲਗਾਤਾਰ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖ, ਪੈਰ ਆਦਿ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਠ ਤੱਤ ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ—ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਖੰਡ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।