ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਲਿੰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਾਂਗਾ," ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ? ਆਪਣੀ ਅੰਸੂਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਲਿੰਗ ਪੀਠ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖੋ।" ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਨਾ ਹੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਵਿਖਾ, ਤੇ ਪੀਠ ਆਈ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਦੱਸ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਉਹ ਸੱਤ ਪਰਤਾਂ ਸਾੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਪਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਨਖ ਨਾਲ ਚੁਕ ਲਿਆ। ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਜੋ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਆਏ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਚ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਮੌਤ ਦੇ ਮੌਤ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਸ਼ਿਵ, ਅਸ਼ੁਭ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ੂਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪੂਜਨਯੋਗ।" "ਜਗਤ ਦੇ ਮੂੜਾਪਣ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ; ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਡਿਆਈ ਚਿਰ ਰਹੇ।" "ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ—ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ।" "ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ, ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਤਪਸਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।" ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਸੰਤ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੇ ਸੰਤੋ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਹੋਣ।" "ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਉਠਿਆ?" ਸੰਤਾਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ। "ਉਸ ਨੇ, ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬੰਦਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਹੇ ਦੁਇਜ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਕੇ ਬੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਯਾਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।" ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਵੀਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।" ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵੀ ਵੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਧਰਵ!