ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋਤ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਮਹਾਦੇਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਅੱਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿੱਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਵਾਸ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੇ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ, 'ਓਮ ਸ਼ਿਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਲਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਨਮਸ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਮਾਸ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕੇਵਲ 'ਓਮ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਵੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਕਾਂਸੀ, ਮੋਤੀ ਵਾਲਾ ਸਿਪ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾ ਰੇਸ਼ਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਬਣੇ। ਸ਼ਿੰਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ ਹਲਕਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਪਤਲਾ ਨਲੀ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿੰਗ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਜੋੜ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਿੰਗ ਦੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਛੋਟਾ ਕਟੋਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਸ਼ਿੰਗ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੱਪੜਾ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭੇਟ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗੁਗਲ ਨਾਲ ਭੀ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਤਨੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਪੀਲੀ ਗਾਈ ਦੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਤੇ ਸਸ਼ਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਪੁਰਾਣ ਪਾਠ, ਨਾਚ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਖਿਮਾ ਮੰਗਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਤੂੰ ਪੁੱਛੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਯ ਚੌਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਵਾਸ ਰੋਕ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ ਸਮਾਧਿ ਲਗਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਅੱਗੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਧਰ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।