ਜੋ ਭਗਤੀਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦਿਤਾ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੀਜ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਬੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਆਸਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਸਨ ਉਨ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ, ਰੁਰੂ ਦੀ ਖਾਲ, ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਵਾਸ ਤੇ ਬੋਲ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਟਾ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸिरे 'ਤੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ (ਸ਼ਿਵ) ਬਾਰ੍ਹ ਪੱਤੀਆਂ, ਜਾਂ ਅੱਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਸ-ਸੰਯਮ ਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, 'ਸ਼ਿਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਦੇ ਨਾਲ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਲਪ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਵਾਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਨਮਸ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਸ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸੰਖਿਆ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕੇਵਲ 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਸਪ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਹਲਕਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਕਟਣ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਪਤਲੇ ਨਲ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਨਿਸ਼ਿਧ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਮੁਹਾਂ 'ਤੇ ਜੋੜ ਹੋਵੇ। ਫਲ-ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕੱਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦ੍ਰਵ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਗਾਉਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਮੁੜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਪੜਾ, ਜਨੇਊ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਜਾਂ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਲੀ ਫੁੱਲ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਕਈ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁੱਗਲ ਨਾਲ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋ ਸਕੇ, ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੀ ਜਲਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਜਾ-ਭੋਗ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੀਤ ਗਾਉਣ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ, ਨੱਚਣ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੋਲ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਖ਼ਿਮਾ ਮੰਗਣ ਅਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ—ਇਹ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਸੇਵਾ, ਸੋਲੇ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।