ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਿਧੀ-ਵਤ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਖ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਚਿਤ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਬੇਦੀਆਂ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸਥੰਡਿਲਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕਰਾ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਬੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਅਤੇ ਡੋਲ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਕੁਲਕਾ ਅਤੇ ਕੋਲਕਾ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਝੂਲਿਆਂ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਖੇ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ, ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਬੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੂਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਖਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ, ਚਾਵਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੀਜ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਆਸਨ ਉਨ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਚੰਮੜੀ, ਰੁਰੂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚੰਮੜੀ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚੰਮੜੀ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਪਲਬਧਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠ, ਸਾਸ-ਨਿਗਰਾਨੀ ਅਤੇ ਬੋਲ-ਵਰਤੋਂ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੁੜੀ ਦੇ ਟੋਪ knot ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਧ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਮੰਨੋ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਬਾਰਾਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਅਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪੰਖੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਟਾ ਕਰਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਸ-ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, 'ਓਮ ਸ਼ਿਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ, ਆਵਾਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਨਮਸ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਾਸ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰੀ, ਜਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਾਂ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਸਪ, ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਦਾ ਰੇਸ਼ਾ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿੰਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਪਤਲਾ ਨਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਨਿਸ਼ਿਧ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਜੋੜ ਹੋਵੇ। ਫਲ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ, ਛੋਟਾ ਕੱਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਸਿੰਗ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੁੰਢ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।