ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਭਿੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਾਨਾ — ਜੋ ਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ — ਨੂੰ ਸਿਮਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ 'ਅਘੋਰੇਭ्यो' ਅਤੇ 'ਘੋਰੇਭ्यो' ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਖ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਖ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। 'ਸ਼ਿਵ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਸਰਵਜਨਕ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਰੱਖਣੀ; ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਵਰਤੋ; ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤੋ। ਪੂਜਾ ਲਈ, ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਲਤਾਰ ਜਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸਥੰਡਿਲਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕਰਾ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ। ਕਮਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡੰਡੀ, ਆਦਿ; ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਰੁੱਖ, ਕੁਲਕਾ, ਕੋਲਕਾ; ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਝੂਲੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਪੰਖੇ; ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਜਾ ਦੇ ਅਲਤਾਰ ਉੱਤੇ ਚੂਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਜੋ ਖਰੀਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਧਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਹੋਰ ਬੀਜ — ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ — ਅਤੇ ਕਮਲ ਆਦਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਰਸਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਬੈਠਕ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਉਨ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜਾਂ ਬਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਰੁਰੂ ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ। ਉਪਲਬਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਰਾਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਸਿਰੇ 'ਬਾਰਾਂ ਅੰਗੂਠੇ' ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਬਾਰਾਂ ਪਤਿਆਂ, ਜਾਂ ਅੱਠ, ਪੰਜ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵ — ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ — ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦਾ ਧਿਆਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹੋ, ਰੱਖ ਕੇ; ਸਾਹ-ਸੰਯਮ ਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, 'ਓਮ ਸ਼ਿਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਨੇੜੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਲਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਵਾਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਨਮਸ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤ-ਰੁਦ੍ਰੀਯ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮਾਸ, ਚਾਵਲ, ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਜਾਂ ਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਵਾਰ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਦਾਰਥ 'ਗਿਆਰਾਂ' ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ।