ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ, ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੜੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਤੁਹਾਡੀ ਸਵਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੁਲ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।” ਜਦ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਮਧੁਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਅਣਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਪਾਰਵਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਅਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ‘ਓਮ’ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਭਗਵਾਨ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਤੁਹਾਡਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਤਰ ਕੀਹ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧੱਤੂਰੇ, ਡੋਣਾ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਫਿਰ, ਸਾਰਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਬੋਲ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਆਉਣ ’ਤੇ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਧੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ‘ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋ’ ਤੇ ‘ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਭਸਮ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈ ਕੇ, ਭਸਮ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਰਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ‘ਸ਼ਿਵ’ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਇਹ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ, ਸਰਵਜ੍ਞ (ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ) ਲਈ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਉਪਰੰਤ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਕੱਢ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਰਭਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਵਰਤੋ; ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਾਂਦੀ ਵਰਤੋ। ਚਾਹੇ ਦੈਵੀ ਵੇਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸਥੰਡਿਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇਕ ਸਫੈਦ ਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਚਤੁਰਵਰਣ-ਕਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ ਆਦਿ ਵਸਤੂਆਂ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਡਮਰੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ, ਕੁਲਕਾ ਤੇ ਕੋਲਕਾ ਵੀ, ਕੋਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਝੂਲੇ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖੇ ਆਦਿ, ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਰਨ-ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਧੀਅਨੁਸਾਰ ਸਜਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਖਰੀਦਿਆ ਹੋਇਆ ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੇ ਉੱਤਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਜੀ ਦੀ ਵਿਧੀ-ਸਮਝਾਈ, ਸਾਰੇ ਸੰਵਾਦ ਅਤੇ ਕਰਮ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।